HDC Blogs

Motorbeurs 2020

Ook dit jaar slaan we een bezoekje aan de Motorbeurs natuurlijk niet over. Ook niet omdat het vorig jaar wel wat minder was. Toen zagen we veel open ruimtes die opgevuld werden met horeca en waren een paar grote motorfabrikanten niet aanwezig. Bovendien waren de bezoekersaantallen wat minder.

Dus vroeg uit de veren. Natuurlijk maak ik zelf even mijn lunch klaar en zet koffie voor in de thermosfles. In de Jaarbeurs weten ze namelijk wel wat ze moeten vragen voor een klef wit broodje met een knakworst erop (€ 5,=). Dan smaken mij eigen boterhammen met (pinda)kaas opeens een stuk beter. Banaantje en nog wat te drinken mee en we kunnen op pad.

De rit verloopt voorspoedig als ik eenmaal Leiden door ben. Daar staat het namelijk weer eens helemaal vast. Gelukkig ken ik alle sluiproutes dus uiteindelijk toch nog binnen een kwartier de N11 bereikt richting Bodegraven/A12/Utrecht. Even voor 10 uur draai ik de hal in waar de KNMV weer voor een gratis overdekte motorstalling heeft georganiseerd. Alle motorkleding wordt in de ruime koffers van de Deauville gepropt en de wandelschoenen gaan aan. Het zal een lange dag worden...

De hal waar alle motorfabrikanten staan bewaar ik voor wat later. Mijn zoektocht richt zich eerst op een nieuwe motorjas. In de oude zit, als gevolg van mijn val in december, een flink gat. De hal met allerlei aanbieders van reizen naar verre oorden en andere bestemmingen laat is dus ook links liggen. Wel even een praatje gemaakt bij de VFR-club. Tenslotte is de Crossrunner van Honda ook geen slechte fiets als vervanger van de Deauville. Die wordt immers over twee weken 10 jaar oud en dan er staan dan ruim 180.000 kilometers op de teller. Maar dat is van later zorg. Eerst een jas.

Ik loop langs verschillende aanbieders en vraag her en der of ze jassen hebben met Gore-Tex erin, want dat is een absolute voorwaarde. Soms zie ik aan de schreeuwerige aanbiedingen en de getoonde prijzen dat het in een bepaalde stands zeker niet gaat lukken. Sommige verkopers doen ijverig hun best om ander soortige membramen als net zo goed te verkopen, maar ik weet wat ik wil.

Bij de volgende stand wil ik ook nog wat vragen. Iedereen is echter druk, dus ik pas een gele leren motorjas met reflectiestrepen. Waterdicht volgens het kaartje en hij past perfect. De verkoopster vraagt of ze kan helpen en prijst de jas nog eens extra aan als zijnde top-kwaliteit. Een andere verkoper doet er nog een schepje bovenop want er wordt ook geleverd aan diverse overheidsdiensten .....prima .....maar dit is geen jas voor mij. Hoewel het ding prima zit, zit er geen Gore-Tex in maar een ander membraam. Bovendien ga ik zo teveel lijken op een motoragent..... Op naar de volgende aanbieder dus.

Niet alles zit even goed. Een jas van Revit zit prima maar heeft een ver openstaande kraag. Bovendien sluit de onderzijde ook niet zo mooi aan. Het voelt alsof de wind er aan de onderzijde zo in kan waaien. De ventilatiemogelijkheden op de borst zullen echter wel prettig zijn in de zomer. De volgende jas is van Richa. Prima ding. Zit als gegoten. Nieuw model ook. Alleen die prijs....slechts 10% korting op de adviesprijs. Ik zet hem op de lijst met een vraagteken erachter.

Ik pas nog andere jassen van verschillende merken maar uiteindelijk slaag ik gewoon weer bij Motoport. Van het merk Dane heb ik al twee jassen versleten en beide zijn altijd prima bevallen. De korting hier is ruim 30%. Zo wordt een dure jas met Gore-Tex laminaat wel opeens een stuk aantrekkelijker. Tegen het einde van de beurs besluit ik deze jas aan te schaffen.

In de loop van de dag ga ik nog even langs de Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten. Even mijn "Honda Deauville Club neus" laten zien want we hebben natuurlijk wel twee vrijkaartjes gekregen voor deze beurs. Als ik met Maarten, de voorzitter, zit te praten stappen ook net de gelukkige prijswinnaars de stand binnen. Het lijkt wel afgesproken werk....

Ik krijg van een van de heren van de Stichting nog uitgebreid uitleg over een apparaat waarmee de verschillende lichamelijk functies van een gehandicapt persoon gemeten kunnen worden. Ik neem plaats en knijp in de remhendel. Het display geeft 25 aan. Het blijkt het aantal kilo's te zijn waarmee je de remhendel intrekt. Voor de koppeling is zo'n test ook mogelijk. Het CBR vereist dat je  een minimale druk kunt leveren van 20 kilo. 
Ook kan de reactiesnelheid gemeten worden. Als de lamp boven het stuur gaat branden moet je zo snel mogelijk in een van de hendels knijpen. Mijn reactiesnelheid is 0.4 tot 0.5 seconde hetgeen prima is. Een andere functie van het apparaat is het meten van de kracht van de benen zodat een berijder zijn eigen motor op kan vangen als deze enigszins kantelt. Mooi instrument dat mede mogelijk is gemaakt door de verschillende donaties. 

Even verder loop ik een ander clublid tegen het lijf. Het gezicht herken ik maar de naam is mij even ontschoten. Sorry Ans. Leden zien er ook heel anders uit zonder motorpak aan... Ze staat op de beurs samen met haar man die diverse steunen levert voor navigaties, maar dan in het hogere segment. Het draai- en freeswerk ziet er inderdaad prachtig gelikt uit en is gewoon te koop bij Waypoint. Je zet immers ook geen Ram Mount op een Ferrari....

Over navigaties gesproken, mijn Zumo 660 mag ook wel eens vervangen worden na 10 jaar. Garmin versus TomTom het zal een eeuwige strijd blijven. Maar na een sneak preview van de nieuwe Garmin die er aan zit te komen weet ik het wel.... Wat een mooi ding! Dit krijgt zeker een vervolg......

Uiteraard ga ik ook nog even door de hal met nieuwe motoren. Ik probeer er verschillende: Versys 1000, Tiger 900, V 85 TT, Africa Twin, Tracer 900 GT, F 850 GS Adventure, Tenere 700,.....te veel om op te noemen. De een zit beter dan de  ander. De prijzen liggen kilometers uit elkaar. Het zal nog niet zo simpel zijn om een keuze te maken ter vervanging van de Deauville voor woon-werk verkeer. Ook elektrisch rijden is nl. heel aantrekkelijk ...afgezien van de aanschafprijs dan.

Het loop inmiddels tegen 8 uur en ik koop een broodje kroket. Je moet wat. Nog snel langs oliehandel.nl voor wat smeerolie en andere zaken, dan de nieuwe jas ophalen, nog een praatje maken bij Ans en dan is het echt tijd om naar huis te gaan. De hal met motoren is bijna leeg en na controle van het nummertje op mijn ruit rij ik om 21:10 de stalling uit. Rond 22:00 uur zet ik de motor achter het huis en ga snel naar bed. Ik kan niet meer....

 

Herfst met mijn Deauville

Het gemis aan herfststormen, slagregens en invallende vorst doet de natuur vertragen. En een van de gevolgen van die vertraging is dat er veel langer te genieten valt van de herfstkleuren. En als je dan toch op of aan de rand van de Veluwe woont, en de zon schijnt, en de wind vrijwel afwezig is, en er dan ook nog een mooie motor klaar staat....

Het lijkt erop dat aan alle voorwaarden voor een mooie tocht voldoen wordt. En zo rij ik even later rustigjes de poort uit, start de Deauville, en vertrek. Eerst maar eens Ede uit, en dan verder kijken. Via het industrieterrein werd de A30 bereikt, en daar kon de snelheid iets omhoog gedraaid worden. Maar niet teveel, in had geen haast, de zon scheen, en het leven op de motor was goed. Een beetje koud, maar wel goed.

Achterberg, zo vertelde de gele borden me, was niet goed bereikbaar wegens werkzaamheden. Maar wacht eens, werkzaamheden? Bij Voorthuizen was er een nieuwe rondweg aangelegd en die was al een paar maanden in gebruik. Hoe zou dat rijden. De A30 kwam ten einde en na wat bochten werk reed ik even later op Voorthuizen aan. Nee, deze rotonde was het niet, verderop dan? Ja, verderop, vlak voor Voorthuizen was een kruispunt wat ik nog niet kende. Linksaf voorsorteren, en even wachten tot het verkeerslicht naar groen wisselde.

Het was een nieuwe weg, en dat was goed te zien ook. En het reed erg prettig, met mooie bochten, ruim op het dorp heen. Ik had geen idee waar ik nou precies zou uitkomen. De afslag naar Garderen was nog afgesloten, dat zou nog een paar weken  moeten wachten, maar naar Putten en Harderwijk kon ik wel gaan. Ook geen slechte weg om op een mooie dag te rijden. En hier kende ik de weg weer, dit ging naar Putten en verder, maar ook dat kende zo de nodige uitdagingen. Want ergens in mijn beleving vond ik de route Putten-Ermelo-Harderwijk een rotweg, met veel verkeerslichten en stapels snelheidsbeperkingen waar de weg toch uitnodigde om eerder 80 dan 50 te rijden. Maar misschien....

Ondertussen was ik me maar vaag bewust van de omgeving. Ja, de weg en de  verkeerstekens,  de auto's en de enkele motorfiets die ik zag werden keurig geregistreerd en de juiste actie werd  ondernomen ( niet botsen, gas meer of minder, voorrang verlenen  of juist niet). Toch was er meer te zien. Hier en daar stonden bomen te pronken met hun herfsttooi, donkerrood en roestbruin te midden van kale takken. En net toen ik daar eens goed voor wilde gaan zitten was er Putten al.

Bij Putten was het altijd: rechtdoor en niet moeilijk doen, wat er op uitdraaide dat het moeilijk genoeg was om een beetje er door heen te komen. Maar als ik nu eens heel eenvoudig de blauwe borden zou volgen? Uiteindelijk bleek het toch weer een soort van omleiding te zijn, maar omdat de route voor mij eigenlijk nieuw was, viel het toch wel mee. Bij het BP tankstation was ik weer op bekend terrein.

En daar was de weg naar Ermelo, dwars door het bos, en dus ook tussen de meest fantastische kleuren pracht die de Grote Schilder op deze herfstdag had kunnen produceren. Rood en bruin, rood en oranje, goudbruin, donkerbruin en helderrood, warm geel,  een feest voor het oog. En zo had ik dus helemaal geen oog voor de snelheid meter van mijn Deauville. Niet dat het uitmaakte, want ik zat lekker te genieten van de kleurenpracht, en de snelheid was eerder laag dan hoog te noemen. En het was helemaal niet vervelend om door Ermelo te rijden, want ook daar was er langs de kant van de weg genoeg te zien. Herfst in Nederland, het kan zo mooi zijn.....

Voor Harderwijk moest ik wel even nadenken. De A28 wilde ik niet op, dus werd het de Ceintuurbaan, die gedeeltelijk parallel aan de A28 loopt. Ook deze weg was getooid in de duizenden kleuren van  het Grootmeester-palet, en het was gewoon jammer dat er een einde aan kwam. Niet dat de Leuvenumseweg een saaie weg was, integendeel, maar de fantastische wilde en enthousiaste kleuren van het voorgaande stuk hadden deze bomen nog niet bereikt, of waren hier al overheen getrokken, waardoor de pracht die hier een week geleden was alleen nog kon worden herleid aan de gedempte en al wat fletse bruine boomkronen, alhoewel er hier en daar toch een glimp van fanatiek kleurenspel te zien.

Via de Jonkheer Doctor C.J.Sandbergweg werd de reis voortgezet. Halverwege die weg staat de uitspanning 'De Zwarte Boer' en ik wilde even kijken of  het geheel geschikt was om eventueel een groep motorrijders, hetzij Deauvillers, hetzij CX-ers, te ontvangen. Het leek ruim genoeg, en met een voldoende harde parkeergelegenheid. Dus als restaurant op een toertocht was het ruim voldoende.

Langs de Kapel Staverden en de stenen duiventoren van Staverden werd de reis voortgezet. Ik vond het langzaamaan tijd worden on richting huis te rijden. En, zo dacht ik, wat vind de TomTom ervan? De reis naar huis die de TomTom me voorstelde kwam overeen met wat ik zelf ook al in gedachten had, en zo volgde ik braaf de TomTom. En juist dat braaf en rustig de TomTom volgen …...

Een rotonde, rechtdoor, tweede afslag. Niets aan de hand, totdat ik een paar kilometer verder even naar de instrumenten keek, waar heel rustig het knipperlampje van de richting aanwijzer nog steeds stond te knipperen. Juist ja, toch de aandacht erbij houden, want die richting aanwijzer is nog niet helemaal in het systeem opgenomen merkte ik.

Tussen Garderen en Harskamp kreeg ik nog een laatste vleug kleurenpracht over me heen, maar tussen Wekerom en Ede waren de donkere takken tussen de roestbruine bladeren meer en meer zichtbaar. Maar ook dat hoorde bij een herfstrit, evenals mijn koude tenen. De handkappen die ik had aangeschaft bleken perfect te zijn, mijn vingers bleven uit de wind, en met de dikke handschoenen aan had ik geen koude handen. Maar koude tenen, die had ik wel.

In Ede werd de Deauville op zijn plekje neergezet. Misschien was dit de laatste rit van 2019, maar, misschien ook niet …..

 

In de spiegels ..... 2019

December, de laatste maand van het jaar, en wat vliegt de tijd. We kijken nog één keer achterom naar het afgelopen motorseizoen waarbij we terug mogen blikken op een mooi en bijzonder jaar. Onze club bestond in 2019 immers alweer tien jaar hetgeen met diverse activiteiten gevierd is.

We begonnen het jubileum jaar met het clubdiner op een vertrouwde plek in Haarzuilens waar Frank als voorzitter een tipje van de sluier oplichtte m.b.t. de activiteiten voor het jubileum jaar, uiteraard zonder alles te verklappen. Dit jaar geen 3 gangen menu maar een buffet vanwege het grote aantal deelnemers aan het diner (Meer dan 40).
In maart was het tijd voor de techniekdag op een nieuwe locatie in Bleiswijk. Mooi centraal gelegen met goede faciliteiten in een verwarmde kas. Er was ook een soort algemene ruimte waar men van de lunch kon genieten of even gezellig met elkaar kon bijpraten. De catering was weer uitstekend verzorgd.  Recentelijk hebben we overigens te horen gekregen dat we deze locatie volgend jaar wederom mogen gebruiken.

Zoals gebruikelijk was de opkomst tijdens de openingsrit weer bijzonder groot. Alle deelnemers werden vanwege het jubileum getrakteerd op gratis koffie en taart welke voorzien was van het speciale jubileum logo. Eigenlijk waren het twee taarten waarvan uiteindelijk weinig overbleef.

Gedurende het seizoen zijn er nog andere activiteiten in het kader van het jubileum georganiseerd , hoewel dit wellicht niet voor iedereen even herkenbaar was.
Wat te denken van de gezellige picknick tijdens het HDC treffen...en aansluitend de heerlijke barbecue? Natuurlijk hadden we mooi weer, zoals zo vaak, en werd het een prima dag.

Helaas ging de Drentherit niet door dit jaar vanwege storm en regen. Dat was gewoon niet te doen. Aan de ander kant was de Frieslandrit zo mooi dat we die nog zeker een keer op de agenda gaan zetten.

Ook een verrassing in het kader van het jubileum was de Herfstrit van 4 dagen. Waar is de tijd gebleven dat we in een grijs verleden maar twee dagen naar Duitsland gingen? Nu dus vier dagen, iets wat voor velen naar meer smaakte overigens. Toen het tijdschrift MOTO73 lucht kreeg van ons jubileum werd daar middels een kort interviewtje met Frank een column in het tijdschrift geplaatst.

Verder hadden we een interessante voorrijdersdag. Doel hiervan was om na tien jaar eens te kijken hoe het voorrijden gaat, wat men zoal ervaart en of er nog verbeterpunten zijn voor de (individuele) voorrijder. Uitgangspunt hierbij was het leren van de feedback die een ieder gaf. Alle op- en aanmerkingen werden hierbij meegenomen. Het is door iedere deelnemer als zeer nuttig en leerzaam ervaren....ook voor de ervaren rotten.

We zouden bijna de sleutelhanger vergeten die een ieder toegezonden heeft gekregen nog voordat het seizoen maar begonnen was. (Je kunt ze overigens nog nabestellen zolang de voorraad strekt..... )

Jammer genoeg ging dit jaar niet alles volgens planning. Zo gingen de opfriscursus en de bergtraining wegens persoonlijk omstandigheden van beide instructeurs helaas niet door. Frank sloot zijn voorzitterschap af met een wel hele pijnlijke klapper in Duitsland. Gelukkig hebben we mogen vernemen dat Frank er nog redelijk goed vanaf is gekomen en dat hij inmiddels voorzien is van een andere motor.

Op bestuurlijk gebied hebben we dit jaar behoorlijk wat verschuivingen doorgemaakt. Frank nam, als voorzitter, afscheid van het bestuur. Brenda trad toe tot het bestuur en zal begin per 1 januari 2020 de taak van penningmeester op zich nemen. Tenslotte had Marcel de eer om Frank’s functie als voorzitter over te nemen. En Frank, nogmaals bedankt voor de fijne jaren!

Al met al hebben we een prachtig seizoen achter de rug en mogen we trots zijn op wat we tot nu toe bereikt hebben. Nu even een korte winterpauze en dan op naar een nieuw jaar met weer vele motor-avonturen. Inmiddels staan de datums van de activiteiten voor 2020 al op het forum en de website. We hopen dat het wederom een seizoen wordt door en voor Deauville-liefhebbers. Een seizoen waarin we nastreven dat we er samen iets moois van gaan maken.

Fijne feestdagen!

De Deauco’s.

Wie ben ik?

U kent dit spelletje vast wel van de TV waarbij André van Duin en Ron Brandsteder samen met hun team moeten raden wat er op de bordjes staat op hun desk. Leuk spel met ruimte zat voor een lach, een lolletje en wat flauwekul. Alles staat en valt natuurlijk met de deelnemers welke onder bezielende leiding stonden van een presentatrice waarvan mij de naam helaas ontschoten is. Wat heeft dat nu te maken met de Honda Deauville Club zult u zich afvragen?

Laat ik maar beginnen met mijzelf even voor te stellen. Mijn naam is Marcel en ik ben reeds sinds maart 2010 lid van deze geweldige club. Aanvankelijk eerst als volger, u weet wel, die mensen die achter een voorrijder aan rijden tijdens een toerrit, en niet veel later toen de HDC groeide als eerste voorrijder buiten het bestuur. In 2012 werd mij gevraagd of ik ook zitting wilde nemen in het bestuur. Er waren 4 bestuursleden en het was wenselijk dat er een vijfde bij kwam. Na enige overdenking heb ik daarmee ingestemd.

Onder de bezielende leiding van Ed en later Frank is deze club toen uitgegroeid tot wat het nu is. Een hechte club met veel leden waar geen onderscheid gemaakt wordt naar wie je bent of wat je doet of op welke motor je rijdt. Het gaat tenslotte om de gezelligheid. Meestal met een lach, soms met een traan maar zeker met ruimte voor een lolletje en wat flauwekul.

De afgelopen 4 jaar hebben we veel bereikt en is er meer vorm gegeven aan de kaders die in het begin reeds neergezet zijn.
Even een paar zaken waar het bestuur aan heeft gewerkt:

  •  Een nieuwe moderne website
  •  Een vernieuwd forum volgens de laatste standaard
  •  Het 10-jarig bestaan
  •  En natuurlijk alle activiteiten gedurende het seizoen.

Dat lijkt een relatief kort lijstje maar ik kan u verzekeren dat er heel wat uren in zijn gaan zitten.
Het bestuur en de bestuursleden waren daar de voortrekker(s) in. We willen graag samen met de leden verder op de ingeslagen weg.

Dan komt het moment waarop wederom de bakens verzet gaan worden. Een wisseling van de wacht. De voorzitter geeft in 2018 tjdens het jaarlijkse Deauco overleg aan dat het komende jaar zijn laatste jaar wordt als bestuurslid. Wij wisten dat al langer maar het is pas tijdens de afgelopen Herfstrit bekend gemaakt aan de leden. Gelukkig hebben we inmiddels in Brenda een enthousiast nieuw bestuurslid gevonden die de taken van de huidige penningmeester over gaat nemen.
En mocht u nog geen antwoord hebben op de vraag uit de titel van dit stukje......

Het zal niet mee vallen om als nieuwe voorzitter leiding te geven aan de club, maar ik heb er het volste vertrouwen in. Net zoals in eerder genoemd televisie programma gaat het natuurlijk om een heel team dat aan de basis staat van een succes. Zo'n team bestaat in ons geval niet alleen uit het bestuur maar zeker ook uit alle leden. Zonder leden is er immers ook geen club. De een is wat meer betrokken dan de ander, maar met z'n allen vormen we samen de HDC.
Het bestuur is daar alleen maar een verbindende factor in die de randvoorwaarden schept en soms de bakens verzet.

Na 10 jaar vorm geven aan de club en het organiseren van activiteiten door het bestuur is het tijd om de bakens wat te verzetten. In bestuurswerk gaat best veel tijd zitten zoals gemeld. Vanaf heden willen we dan ook meer met commissies gaan werken. Die weg is voorgaande jaren al ingeslagen met de opzet van een Toercommissie. Er worden waarschijnlijk meer commissies gevormd. De ideeen zijn er al. We dienen ze alleen verder uit te werken. Wil je een bijdrage leveren aan een commissie of heb je een idee of een mooie route, laat het ons weten. Met z'n allen kunnen we meer bereiken dan alleen.

Hopelijk zien we elkaar snel weer. Op naar het derde lustrum van de Honda Deauville Club!

Vriendelijke groet,

Marcel
Voorzitter HDC.

 

Belevenissen van een Deauco... (Herfstrit deel 4)

Na de enerverende dag van gisteren gaan we snel naar het ontbijt. Daar zit Frank al aan de ontbijttafel, wat stijfjes na een slechte nachtrust. Dat is niet verwonderlijk natuurlijk. Het openen van de verschillende verpakkingen en snijden van brood gaat lastig met een hand in het gips. Ook niet verwonderlijk. Er is uitgebreid contact geweest met het thuisfront en straks wordt hij opgehaald door zijn vrouw en zoon. Maurice en ik maken van de mogelijkheid gebruik om hen wat bagage mee te geven want na het inleveren van mijn huurfiets in Veldhoven moet ik samen met Maurice op zijn Deauville naar huis. Dat zal wat worden....

De rit start weer met een oversteek met het pontje. Aan de andere kant volgen we de brede weg langs de rivier De Sauer welke ons na enkele kilometers in Duitsland brengt. Dan gaat het verder naar het noorden. We moeten in totaal 300 km. rijden tot het eindpunt in Geldrop. We zijn dus nog wel even bezig. De groep bestaat uit 5 personen.

Op een derde van de route, precies na drie kwartier rijden, is een eerste stop gepland, ook weer zonder koffie. Het gebrek daaraan begint vervelende vormen aan te nemen. Zelf drink ik nooit koffie bij het ontbijt dus mijn cafeïne-spiegel is ernstig gedaald. We houden het dus kort en gaan na 15 minuten verder. We rijden nu achter de groep van Cor aan, met gepaste afstand uiteraard. Eigenlijk volg ik ze blindelings zonder op mijn navigatie te kijken, maar alles gaat goed.

Dan komen we in een stadje waar de kans op een café of restaurant aanzienlijk groter is dan in de kleine dorpjes. Inmiddels hebben we alweer ruim 40 minuten gereden als we een rotonde oprijden. In een flits herken ik dit als de eerst stopplaats na de lunch op de heenreis van vorig jaar. Ik draai een plein op en de andere volgen. Mijn beslissing om te stoppen wordt nog net niet met gejuich ontvangen. Cor en zijn groep rijden stoïcijns verder.....

De koffie smaakt heerlijk en we nemen nog een bak. Brenda is zo vriendelijk om de rekening te betalen, hetgeen in dank aanvaard wordt. Ik heb het koud. De temperatuur bij de start was 8 graden en veel warmer dan 11 graden is het nog niet geworden. Het ontbreken van enige windbescherming op de Versys speelt me parten. Ik had hier natuurlijk op kunnen anticiperen maar zelf heb ik ook geen trui meegenomen. Dat is op de Trophy normaal gesproken niet nodig. Gelukkig kan ik van Joop een lekkere warme trui lenen (Je krijgt hem met de Wijnmaandrit wel terug .....als ik er aan denk).

Het is een snelle rit maar er zitten ook wat langzamer stukken in. Op weg naar de lunch zien we een bekende groep motoren staan in een dorpje. De eigenaren hiervan zitten waarschijnlijk in het aanpalende café aan de koffie. Geef ze eens ongelijk.  We zijn om even voor tien gestart en met twee stops zijn we uiteindelijk om 2 minuten voor 1 op het lunchpunt. Het weer blijft druilerig. We hebben al wat spetters, druppels en een klein buitje gehad. Tijdens de lunch begint het ook weer te spetteren dus na een half uurtje pakken we weer onze biezen.

Het laatste stuk voor de snelweg is bekend terrein. Deze weg hebben we al vaker gereden en het is er redelijk druk met veel stoplichten. Er is ook bijna geen mogelijkheid om in te halen. Ik laat het maar zo. We draaien de snelweg op en na enkele kilometers stop ik nogmaals. We willen de benen even strekken, even wat drinken en een enkeling moet de motor bijtanken. Ik gok erop dat ik het gewoon ga halen op 1 tank.

Dan is het in een rechte lijn naar Geldrop. De TomTom stuurt me echter als we er bijna zijn, via een alternatieve route binnendoor over een weg waar je maar tachtig mag. Waarschijnlijk is dit net iets korter. De auto voor ons rijdt precies 80 terwijl de aankomsttijd op 16:00 uur staat, hetgeen ook onze daadwerkelijke aankomsttijd is. Binnen in het hotel zit de eerste groep al aan een drankje. De rest volgt niet veel later.

Het is tijd om afscheid te nemen. De eerste gaan verstrekken want die moeten nog een heel stuk naar huis. Een kus links een omhelzing rechts en ieder gaat zijn weegs. Ik blijf achter met Maurice want de motor moet nog ingeleverd worden bij Motoport. Na getankt te hebben rijden we er heen. De winkel is echter dicht dus we moeten wachten tot 7 uur. Bij een plaatselijk café nemen we plaats op het terras en we praten nog even na. Aan een ander tafeltje gaat een local zitten en we raken aan de praat. Sjaak is net als wij van de sterke verhalen en we lachen wat af. De biertjes die hij besteld heeft zullen daar ook wel aan meegeholpen hebben.

Het is kwart voor zeven dus we laten Sjaak met zijn biertje achter. De motor wordt ingeleverd en ik moet van Maurice op zijn Deauville met hem achterop naar huis rijden. Mijn knieën zitten bijna in mijn nek maar ik sla me er dapper doorheen. Onze headsets zijn gekoppeld en na een wat onwennige start hebben we er toch redelijk de vaart in. Het gekwebbel over de intercom is niet van de lucht en de tijd vliegt voorbij. Op de A12 worden we nog bijna van de motor gereden door een automobilist die zo nodig een invoegend voertuig ruimte wil geven. Hij komt langzaam naar links en gaat over de lijn heen maar daar rijden wij dus. Toeteren helpt niet. Wat een idioot. Gelukkig gaat alles goed.

Na een uur rijden zijn we bij Bodegraven, we hebben trek dus we stoppen. Ik kom met moeite van de motor af..... De plaatselijk La Place sluit om 9 uur dus we zijn net op tijd en we bestellen een biefstuk met gebakken aardappels en garnituur (moeilijk woord voor gezonde groente). Dan is het nog 30 kilometer naar huis. Ik stel voor dat we nog even de Deauville uit de stalling halen. Tenslotte moet ik morgen gewoon weer naar werk. Het is maar een klein stukje om. Zo gezegd zo gedaan. Op de terugweg draait Maurice de A44 op richting Den Haag. Ik ga de andere kant op en ben na 1 km rijden thuis waar ik om 10 uur de motor op de parkeerplaats achter het huis zet. Later krijg ik nog een appje dat Maurice veilig thuis aangekomen is. Een geruststellende gedachte.

Het zit er op. Zoals al eerder aangegeven was het een enerverend weekend. Geen meter gereden op mijn eigen motor, gelukkig wel een huurfiets die het prima gedaan heeft en uitstekend is bevallen. Een ongeval van de voorzitter en de bekendmaking van een nieuw bestuurslid omdat Frank afzwaait als Deauco. Je maakt wat mee op een Herfstrit van de HDC. Zullen we volgend jaar gewoon weer 4 dagen gaan.....?

Welterusten.

 

Uit ons foto-album

Texel-lunchpunt.jpg