HDC Blogs

In de spiegels..... 10 Jaar HDC

Allereerst wensen we iedereen het beste voor 2019, het Jubileumjaar van de Honda Deauville Club want dit jaar bestaan we 10 jaar. Een mooi moment om even terug te kijken…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Het is een regenachtige middag op zondag 10 augustus 2008, als Ed Vissers het huidige Honda Deauville Forum opzet. In de middag rond kwart voor vier staat daar dan het prille begin van de Honda Deauville Club. Nou ja “club”, het is eerder een start voor het verzamelen van een kleine groep Deauville-enthousiastelingen waaruit later de huidige organisatie zou voortkomen.

Veel Deauville-bezitters wisten vanaf het begin het forum te vinden en dat aantal groeide boven verwachting snel. Ed besefte dat hij deze kar niet alleen kon trekken en benaderde na afloop van de eerste herfstrit (2009) vier andere forumleden (Frank, Geert, Jaap-Hein en Stephan) om verder invulling en vorm te geven aan de club. Het eerste (onofficiële) bestuur was een feit. Helaas moest Jaap-Hein al snel afscheid nemen, vanwege zijn tijdelijke verblijf in het buitenland.

Vanuit het forum kreeg de groep in 2009 meer het karakter van een club zodat op 1 mei de Honda Deauville Club in naam werd opgericht. Nog niet met statuten maar wel met een duidelijk doel en vast omlijnde kaders. Vele activiteiten kregen binnen de club gestalte. Ritten, techniekdagen, clubdiners… inspiratie was er volop. Dit resulteerde in een volle lijst met activiteiten waarbij er gedurende het seizoen iedere twee a drie weken wel iets te doen viel.

In 2010 volgde de eerste publicatie over de club in Motodrive. Tegelijkertijd werd dat jaar de clubpas geïntroduceerd. Tegenwoordig heet dit de ‘ledenpas’. Door de toename van het aantal deelnemers bij de clubritten werd de vraag naar voorrijders groter. Tot dan toe werd er alleen door het bestuur voorgereden. Het “voorrijden” werd daarom een clubfunctie met verantwoordelijkheden en er werd een groepje enthousiastelingen voor gezocht. Iedere nieuwe voorrijder krijgt een gedegen instructie waarbij ook gebleken is dat niet iedereen even geschikt is.
Er zijn meerdere voorrijders nodig omdat er tijdens een toerrit gereden wordt in kleine groepjes van 6 tot 8 motoren. Hierdoor blijft de boel overzichtelijk en een kleine groep beweegt zich makkelijker door het verkeer hetgeen de veiligheid ten goede komt.

Eind 2012 wordt duidelijk dat we versterking nodig hebben in het vier koppige bestuur team. Marcel treedt daarom toe tot de Deauco’s. Tegelijkertijd komt in dat jaar de Club Edition uit van de Honda Deauville. Een hele eer, want deze speciale uitvoering is vernoemd naar onze club. Het jaar gaan we tegelijkertijd met gemengde gevoelens uit, want er verschijnt een simpel persbericht van de Honda-importeur: "Productie Deauville stopgezet". Einde persbericht. Uit met de pret, roemloos ten onder, zonder opvolging. Maar niet getreurd, zes jaar later weten we ondanks dit nieuws een nog steeds groeiende motorclub in stand te houden. Dit wordt tevens bevestigd door het record van het huidige aantal deelnemers aan onze clubactiviteiten en zo ook het record aantal clubkilometers dat in 1 seizoen gereden is. Het zal nog moeilijk worden om beide records te verbreken.

Ook kwam langzaam het besef dat de club steeds groter wordt en zag het bestuur de noodzaak om e.e.a. formeler te organiseren. Gedurende de winter van 2012 is hier uitgebreid over vergaderd en zijn de mogelijke opties op een rij gezet. Op 29 maart 2013 werd bij de notaris uiteindelijk dan ook de Stichting De Deauco's opgericht. De naam "Deauco's” is afgeleid van "Deauville Coördinatoren". Deze Stichting is de facilitaire belangenorganisatie van de Honda Deauville Club.
Door het oprichten van de Stichting kan het bestuur snel en daadkrachtig optreden en zaken eigenhandig organiseren. Hiermee vervalt ook de noodzaak van algemene ledenvergaderingen welke door het landelijke karakter van de club ook moeilijk te organiseren zouden zijn. De Stichting treedt op als juridische rechtspersoon en beheert feitelijk de HDC.

Een formele organisatie brengt ook kosten met zich mee (beheer forum, website, bankrekening, etc) welke initieel gedekt werden door een klein bijdrage te vragen (€ 2,=)  tijdens de toerritten in 2013. Dat ging niet zonder slag of stoot maar uiteindelijk zag iedereen het doel en het nut hiervan in. Tot dan toe waren we afhankelijk van donaties van verschillende leden om de boel draaiende te houden hetgeen geen strategie is voor de langere termijn. Gedurende 2013 heeft het bestuur nagedacht over de contributie welke geheven zou moeten worden: € 3,= zonder en € 5,= met ledenpas. Later werd dit één bedrag van € 4,= inclusief pas. Eén tarief voor iedereen. Er is geen motorclub te vinden in Nederland die zo'n laag tarief kent.

Inmiddels had ook de HDC Nieuwsbrief het licht gezien welke op regelmatige basis uitkwam met allerlei artikelen. Na de oprichting van een redactie met Hans en Koen werd de nieuwsbrief omgedoopt tot HDC Magazine. Het schrijverstalent van beide heren heeft veel vermakelijke en interessante stukjes voortgebracht.

Dat de Honda Deauville Club z’n hart op de goede plaats heeft, kwam tot uiting in meerdere goede doelenritten. De eerste twee werden, mede dankzij clubgenoot Koen, georganiseerd in 2012 en 2014. De opbrengsten hiervan kwamen ten goede aan de werkgroep RoosendaalHelpt /Pax kinderhulp en hiermee aan 24 Wit-Russische kinderen die voor een onvergetelijke vakantie naar Nederland werden gehaald.
Twee jaar later werd er, mede dankzij Marie-José, in 2016 gereden voor Stichting Les Vaux (lesvaux.nl), een psycho-oncologisch centrum. Een Stichting waar Hans (van de redactie) samen met zijn partner Anita, veel steun aan heeft gehad tijdens zijn strijd tegen kanker. Helaas overleed hij in 2015. Ook in het jaar 2017 verliezen we nóg een geliefd clublid. Na een lange strijd overlijdt ook Eddy, een clublid van het eerste uur.
In 2018 werd de goede doelenrit gehouden voor Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten (SMVG.nl).

In 2015 houdt Ed Vissers, de grondlegger van deze club, het na 7 jaar voor gezien en geeft hij het voorzitterschap door aan Frank. Tegelijkertijd trad Jeroen tot het bestuur toe.

Het is februari 2016 als Geert ook besluit om het bestuur te verlaten. Motorrijden gebeurt steeds minder wegens gewijzigde interesses en andere hobbies. Jaap-Hein komt daarbij weer terug in beeld. Zijn technische expertise op het gebied van websites kwam als geroepen. Hierdoor werd er in 2017 een nieuwe website gelanceerd. Dit gaf de HDC een modern platform voor het publiceren van informatie over de club en de Honda Deauville. Na het opheffen van het HDC Magazine is dit vervangen door het publiceren van blogs op de nieuwe website.

De Herfstrit is een jaarlijks terugkerend hoogtepunt gebleken. Hetgeen begonnen is als een tweedaagse rit van een man of tien is uitgegroeid tot een ware happening met tientallen motoren en deelnemers. Op vrijdag de heenreis, op zaterdag een mooie rondrit en op zondag weer terug. De eerste jaren verbleven we in een gemoedelijk familiehotel in Kyllburg. Een net hotel maar wel enigszins gedateerd. In 2015 werd daarom uitgeweken naar het Sauerland waar we ook mooi ritten hebben gereden. De Eifel bleef toch trekken dus in 2018 zijn we daar weer teruggekeerd. Ander hotel, andere locatie en een fantastische zaterdagrit door het mooie Luxemburg. In het kader van het Jubileumjaar organiseren we in 2019 een herfstrit van 4 dagen.

Tot het jaar 2017 werd de jaarlijkse techniekdag door Geert, als medewerker van de bloemenveiling Aalsmeer, aldaar georganiseerd. Er zijn heel wat Deauvilles voorzien van nieuwe olie, filters en remblokken, gerepareerd of opgetuigd met nieuwe accessoires. Vanwege de pensionering van Geert was dit niet meer mogelijk en moesten we na jaren van prachtige en leerzame techniekdagen afscheid nemen van deze unieke locatie.

We rijden natuurlijk allemaal nog met veel plezier op onze motoren, zij het misschien niet meer op een Honda Deauville. We rijden het hele land door met de zo voor ons bekende structuur van kleine groepjes, tussenstopjes, een rustige lunch en lekker genieten van de omgeving en elkaars gezelschap. Zo valt het ook op dat we weinig fanmail vanuit Leeuwarden krijgen en ook weinig ongelukken meemaken. Sterker nog, het meest voorkomende dat we zien tijdens ritten zijn de brandstofpompen van de 650 modellen die nog wel eens willen protesteren. Maar we zouden de HDC niet zijn als we daar niet een makkelijke oplossing voor hebben want het credo is: “Samen uit, Samen thuis”.

Ook in het buitenland gaat deze regel op. Natuurlijk ligt daar de snelheid wat hoger en vergt het rijden in de bergen net even wat andere eisen dan de ritten in het platte Nederland. Daarmee zijn de kansen op ongelukjes wel iets groter. Gelukkig is het tot nu toe alleen bij materiële schade gebleven die (al dan niet) gerepareerd kon worden. Bij pech konden we telkens op elkaar terugvallen. Zelfs als dat betekende dat deelnemers hun motor achter moesten laten en achterop bij een medeclublid terug naar huis moesten rijden.

Getuige de verschillende reacties ervaren veel nieuwe leden onze club als zeer prettig en sociaal. Zowel ervaren als minder ervaren rijders komen bij ons aan hun trekken. Er heerst een groot groepsgevoel. We respecteren de verkeersregels en we nemen minder ervaren rijders op sleeptouw en voorzien hen van nuttige tips en tricks.
 
En daar staan we dan op de dag van vandaag, 2019, 10 jaar later. Een grote motorclub met een mooie geschiedenis. Een geschiedenis om trots op te zijn. En daar proosten we op!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

We wensen iedereen veel veilige kilometers toe en houd het rubber onder.

De Deauco's

De HDC belevenis

Herfstrit 2018 Dag 2

Eerlijk is eerlijk de voorzitter is zijn belofte nagekomen. Hoewel de dag wat nevelig begint gaat de zon uiteindelijk uitbundig schijnen en stijgt de temperatuur van 10 graden bij aanvang van de rit naar een ruime 20 graden. De meter tikt op sommige motoren zelfs bijna de 30 graden aan. Maar dat kan ook liggen aan de temperatuur van de motor tijdens de picnick op een met zonovergoten parkeerplaats.....

De rit start rond 10 uur en Tako neemt ons groepje op sleeptouw. Na het voorzichtig opwarmen van de bandjes komen we langzaam op stoom en gaat de snelheid gestaag omhoog. De groep bestaat verder nog uit Marissa, Saskia, Maurice, Ashwin en ondergetekende.  Een prettige gestoord gezelschap zullen we maar zeggen.

De eerst kenmerken daarvan waren al zichtbaar net na het ontbijt. Onze groep had besloten dat het een lumineus idee was (ahum....) om alle headsets met elkaar te koppelen. Met de verschillende Sena's 20 in de groep moet dat lukken. Op gegeven moment zit er dus 6 man/vrouw met een helm op aan de ontbijttafel. Gelukkig hebben we de foto's nog.....
Helaas is het koppelen niet helemaal gelukt, maar in ieder geval had iedereen een of meerdere gesprekspartners.

We rijden door een prachtig landschap en de rit verloopt voorspoedig. Na enige tijd krijgen we echter trek in een kop koffie. Gek genoeg vialt het vinden van een café nog niet mee. Waar je in Duitsland struikelt over de verschillende horecagelegenheden, moeten we ze in Luxemburg zoeken. Google is your best friend dus uiteindelijk vinden we 7 km verderop een tentje. Na een lekkere kop koffie en het betalen van een verbazingwekkend lage rekening gaat de rit weer verder.

Nu wordt het zoeken naar het lunchpunt. Gelukkig ben ik zelf niet de voorrijder dus aan Tako de eer. Zelf heb ik de reputatie dat ik nogal eens een lunchpunt mis. Hoewel dit het laatst 5 jaar geleden is gebeurt kom je blijkbaar nooit meer af van zo'n stigma.

Op het lunchpunt zijn de rest van de groepen al geruime tijd aanwezig. De eerst groep kwam 3 kwartier eerder aan. Die hebben hun boterhammetjes dus allang op. Wij zoeken een plekje in het gras en genieten van de zon. Een passerende Nederlandse wielrenner is zo vriendelijk om even een groepsfoto te maken.

 

We doen nogmaals een poging om alles headsets te koppelen maar het lukt niet.

Na de lunch neem ik het voorrijden over. Het strakke asfalt ligt uitnodigend voor ons. De snelheid gaat omhoog en de bochten rijgen zich aaneen. We vermaken ons uitstekend en we denken op een geven moment zelfs dat de geplande route van 214 kilometer voor ons te kort is. Als we in dit tempo doorrijden zijn we om 4 uur al terug in het hotel. Dit "probleem" wordt opgelost door nog twee extra stops in te lassen waardoor we uiteindelijk pas ruim na half zes in het hotel zijn.

De route is prachtig. Er zijn glooiende wegen en langzame en snelle bochten. Verschillende haarspeldbochten staan ook op het programma. We zwieren van links naar rechts maar we raken nergens buiten onze comfortzone. De machines doen hun werk uitstekend. De toercommissie heeft met deze route weer een geweldige job geleverd. Ze zijn zelfs zo ver gegaan dat ze in het voorjaar de route hebben voorgereden. Wat een toewijding..... en wat een ongelooflijke mazzelaars.

Uiteindelijk gaat zo'n dag toch weer snel voorbij. We hebben enorm gelachen, met hier en daar een plaagstootje en soms een serieus verhaal. Wat een genot om met deze club en deze mensen op stap te mogen. Nu zitten lekker aan een biertje of een ander drankje en praten we nog even met z'n alle na. Her en der gaan stemmen op om volgend jaar 4 dagen op stap te gaan. Dan bestaan we immers 10 jaar. We gaan het beleven....of niet natuurlijk.

Prettige avond en welterusten.

Voorspellen is ook een vak

Herfstrit 2018 Dag 1

Het is weer zover. Dat klinkt een beetje als een "moetje" maar zo is het niet bedoeld. Vandaag start de Herfstrit 2018 en we hebben er enorm veel zin in . De voorzitter heeft mooi weer besteld en gegarandeerd dat het ook mooi weer wordt. Waarvan acte.

De rit/reis gaat dit jaar weer naar de Eifel waar we drie jaar jaar geleden voor het laatst geweest zijn. De bestemming is de omgeving van Trier. Maar eerst verzamelen we natuurlijk voor een lekker bakje koffie met een stuk gebak. Een voor een stromen de leden binnen en het is een gezellige boel. De voorzitter houdt nog even een praatje met wat aandachtspunten en dan gaan we richting de motoren. Er nemen 27 motoren deel en ruim 35 personen. Gelukkig rijden we in kleine groepjes anders zou het een hele optocht geweest zijn.

Het eerste stuk gaat over de snelweg A2 richting het zuiden. Daarna pakken we de A79 richting Aken. Na ruim een uur draaien we de snelweg af en maken we de eerste tankstop. Niet alle motoren zijn in staat om de rit van 300 km. op 1 tank te volbrengen. Wat extra levensvloeistoffen zijn derhave noodzakelijk.

Helaas laten de weergoden ons in de steek. So much voor de beloftes van de voorzitter. Gedurende de dag gaan de hemelsluizen langzaam open en wordt het natter en natter.  Tijdens de lunch is er geen droog plekje te ontdekken en schuilen we noodgedwongen onder wat bomen. Picnicken is nog nooit zo leuk geweest......

Het rijden tijdens de regen valt niet mee. Menig rijder kijkt niet door een vizier, maar moet als gevolg van de geinstalleerde Pin-Lock genoegen nemen met een wazig zicht dat sterk doet denken aan het kijken door een aquarium.

Na de de lunch gaat het voort en wordt er na een flink aantal kilometers gestopt op een rustiek dorpsplein. De plaatselijke horeca is vast blij met ons. Op het terras staan grote parasols waar we onze kop thee of koffie nuttigen. Als we net 10 minuten zitten worden we wederom overvallen door een een enorme stortbui. Het watertekort van de afgelopen zomer is inmiddels geneutraliseerd.

Gelukkig wordt het tegen het einde van de rit droger en de zon gaat zelfs schijnen. Het zonnevizier van de helm bewijst goede diensten. We naderen de eindbestemming en de laatste hindernis op de route naar het hotel is een pontje. Om daar te komen is ook nog een hele toer want de weg er naartoe is wegens wegwerkzaamheden opgebroken. Gelukkig is er nog een omweg en uiteindelijk komt iedereen veilig aan in het hotel.

Inmiddels is het diner ook al achter de kiezen en zit een laatkomer die vandaag nog moest werken nog lekker te smikkelen. Vanavond maar een een lekker biertje drinken, of iets anders natuurlijk. Morgen  gaan we toeren in Luxemburg. Dat is een prachtige omgeving volgens de voorzitter. Maar ja, die zit er wel eens naast...… 

Prettige avond en welterusten.

Het is ook niet snel goed

Wat is het warm hè?

Het zit ons hier in Nederland (en misschien onze zuiderburen ook wel) in 't bloed: klagen.
Het is te warm, te droog, te koud, te nat, altijd maar "te". Voor degenen die de afgelopen maanden hebben zitten puffen tijdens de woon-/werkritten is er goed nieuws. Het wordt kouder. Voor degenen die nu net aan vakantie toe zijn: helaas, het wordt kouder.

Met de hitte die er op een aantal dagen toch echt wel was (> 35 graden vind ik niet meer gewoon "warm") was het niet altijd even prettig om te rijden. Verleidelijk om wat luchtiger gekleed op de motor te gaan, maar toch doe ik dat niet. Eén keer een schuivertje mét beschermende kleding heeft me duidelijk gemaakt dat het echt niet voor niets bestaat.

Als je dan in je doorwaaipak een stukje rijdt en de "verkoelende rijwind" voelt met bijna 40 graden als een föhn in je gezicht, dan is een tussenstop op een schaduwrijk plekje met een lekker ijsje zeer welkom. De voormalige "nico-stopjes" bij de HDC worden dan ook steeds vaker "ijsco-stopjes". Tijden veranderen, zullen we maar zeggen.

Met de voorspelde "weersomslag" gaan we weer een beetje richting comfortabelere temperaturen, dus wie het de laatste tijd te warm vond: haal je motor uit de koelcel en maak nog wat mooie ritjes!

Het Goede Doel....of niet?

Op 10-06-2018 hebben we de HDC Goede Doelenrit gereden welke dit jaar in het teken stond van de Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten (SMvG), een mooi goed doel…..of niet?

Even een kort verslag van de dag…. Welke begint met het verzamelen van alle deelnemers op de startlocatie bij Woning Stichting Woensdrecht in Hoogerheide (NB).

Een voor een komen de deelnemers binnen waaronder ook enkele vertegenwoordigers van de Stichting SMvG. Aan sommige is duidelijk te zien welke handicap ze hebben. Bij andere is dat minder duidelijk. Als een van de deelnemers binnen komt lopen, lijkt er niets aan de hand, maar ook deze persoon rijdt op een aangepaste motor. Het missen van een deel van het onderbeen maakt het noodzakelijk dat de motor hiervoor aangepast is.

Ook verschillende leden van de HDC hebben de weg naar het startpunt kunnen vinden. Na de gebruikelijke koffie, dit keer zonder appeltaart, noemt de voorzitter nog even de verschillende groepen en wie daar allemaal in zitten. We rijden met drie groepen van 7 motoren: in totaal 27 man en vrouw. De deelnemers van de SMvG worden netjes verdeeld over de groepen zodat ieder HDC lid ook een indruk kan krijgen van de handicap van betreffende persoon en de aanpassing die daarvoor is gedaan aan de motor.

Ook de route is weer netjes geregeld en verzorgd. Afwisselend en divers, zelfs een stukje Belgie wordt meegenomen. Hoewel het redelijk fris is in de ochtend loopt de temperatuur als snel op. Op het lunchpunt hebben Koen, Jolanda en de kids zich uitgesloofd om een eenvoudige maar gevarieerde en voedzame lunch te presenteren, hetgeen uitstekend gelukt is. Een ieder eet zijn buikje vol en rond in de tuin van hun “mini landgoed”. De tombola was een doorslaand succes en de winnaar ging met een mooi poetspakket voor de motor naar huis. Eens kijken of hij  zijn prijs ook daadwerkelijk gaat gebruiken.
Een enkeling plukt nog even een framboos van een struik aan het bospad. Gezien de hitte had een duik in het zwembad niet misstaan, maar helaas zit hier geen water in….

In het tweede deel van de route worden nog enkele bospaden meegenomen om de off-road kwaliteiten van de verschillende motoren nog even te testen. Iedereen is er ongeschonden overheen en doorheen gekomen en zo komen we weer op het startpunt terug.
Daar wordt nog even nagepraat en de cheque van de opbrengst overhandigd aan de voorzitter van de SMvG welke deze in dank aanvaard. Ook de organisatoren worden nog even bedankt en dan gaat iedereen weer huiswaarts. Het was een mooie dag voor een goed doel….of niet?

Bij de organisatie van deze rit zijn de Deauco’s niet over 1 nacht ijs gegaan. We kennen allemaal de bekende goede doelen zoals het KWF en dergelijke….. Maar wat maakt een goed doel een goed doel? Is de SMvG ook een goed doel? Het blijkt dat de meningen daarover verdeeld zijn.

Veel goede doelen hebben een ANBI certificering. Een ANBI is een algemeen nut beogende instelling. Een instelling kan alleen een ANBI zijn, als ze zich voor minstens 90% inzet voor het algemeen nut.
Bij de organisatie heeft de HDC gepoogd de aankondiging te geplaatst te krijgen op specifieke Facebook pagina’s. Sommige van deze pagina’s wezen het verzoek af omdat de SMvG geen ANBI certificaat heeft……maar maakt dat de SMvG een minder of zelfs geen goed doel?

Wie meegereden heeft met de rit zal onderkennen dat de SMvG in ieder geval goed werk doet of mooi werk levert. Zonder aanpassingen aan de motor kan een aantal gehandicapten gewoon niet meer hun hobby uitoefenen, of wellicht gaan ze zelfs met de motor naar hun werk. Wij als Deauvillers kennen dat laatste maar al te goed

Waarom wordt zo’n stichting dan niet voorzien van een ANBI certificaat door de belastingdienst? De SMvG heeft tweemaal een met redenen omklede aanvraag ingediend. Beide zijn afgewezen omdat het “algemeen nut” blijkbaar onvoldoende is.

Inmiddels weten de deelnemers van de Goede Doelenrit wel beter. Iedereen heeft zich op deze dag, gehandicapt of niet, uitstekend vermaakt en met eigen ogen kunnen zien dat ook gehandicapten met enkele aanpassingen volledig in staat zijn om motor te rijden en deel te nemen aan toerritten. Dat draagt o.a. bij aan het welzijn van betreffende personen en dient hiermee in ieder geval ook, hoewel misschien maar voor een klein deel, het algemeen nut.

De HDC is in ieder geval trots dat wij een bijdrage hebben kunnen leveren aan de doelstellingen van de stichting. De opbrengst van de Goede Doelenrit was Euro 775,=. Want wat ons betreft kan een niet ANBI organisatie dus zeker een goed doel zijn.

Voor niet weet wat de stichting doet, verwijzen we even naar de website: http://www.smvg.nl waar je alle informatie vindt. Kort gezegd helpt de stichting bij het aanpassen van motoren zodat ook gehandicapten motor kunnen (blijven) rijden.

De Deauco's

Uit ons foto-album

IMG_8035.jpg