HDC Blogs

Solo-Motorrit 2020 (Deel 7)

Het slotakkoord

Het is zaterdag en daarom slaap ik eerst even uit. Na het ontbijt en het weer pakken van de motor zijn wij er klaar voor.

In het laatste stukje van Brabant, in de Wouwse plantage, tref ik weer een Zandpad. Ik dacht aan dat Zandpad van een paar dagen terug dat volledig hard was. Zo zag dit pad er in het begin ook uit. Maar dat veranderde. Een volbeladen Versys 1000 op Michelin Road 5 banden voelt zich daar niet thuis. Met af en toe de billen dichtknijpen en de vraag waarom doe ik dit?, halen we toch ongeschonden de eindstreep. Off road rijden is niet mijn ding.

Daarna is een stuk van de A58 voor mij de grensweg om in Zeeland te komen.
In een rustig tempo doorkruis ik het vlakke Zeeuwse land. Omdat de spetterjes uit de lucht komen heb ik mijn doorwaaiklepjes even gesloten. Bij de kust aangekomen krioelt het van de toeristen in kleding welke gisteren begrijpelijk was. Maar misschien hopen zij vandaag ook nog op zon.

 

 

 

 

 

 

In de buurt van Westkapelle heb ik trek in koffie en waarschijnlijk het laatste stukje appeltaart van deze reis. Ik stop bij een restaurant aan het strand. En waren de corona maatregelen de laatste dagen erg op de achtergrond, hier staan ze echt op de voorgrond. Aanmelden via de intercom. Wat kom je doen? Uuuhh, ik heb trek in koffie en appeltaart.... Zonder dat er aan mij verdere gezondheidsvragen worden gesteld mag ik op het buitenterras plaatsnemen. Geheel op eigen risico. Dat laatste sloeg overigens op het weer. Als het zou gaan regenen was er binnen voor mij geen plaats.

Even had ik het idee dat ik ook voor een bezoek aan het toilet zou moeten reserveren.....
Na met andere hongerigen en dorstigen de huidige situatie, op afstand natuurlijk, te hebben doorgenomen vervolg ik mijn weg.

Bij Neeltje Jans leg ik de donkere luchten en wat windmolens vast op de gevoelige plaat.
En bij Port Zelande is de camper dagcamping op de dijk weer geopend. Bizar hoe druk het hier is. Veel kitesurfers maken dankbaar gebruik van de harde wind.

De wegen in Zeeland zijn van het N-type. En dat rijdt best lekker door tot een paar boten de slagbomen doen neerdalen.

In de buurt van Rotterdam gaat het even echt regenen en kan Goretex laten zien waar het voor gemaakt is. Zelf blijf ik heerlijk droog.
Ik besluit om even een ommetje te maken en rijd naar het kantoor waar ik al maanden niet meer geweest ben en waarschijnlijk dit jaar ook niet meer zal komen. Het pand is verlaten. Logisch want het is zaterdag 😉.
Via Hoek van Holland rijd ik richting het eindpunt.

 

 

 

 

 

Na 7 dagen en 1.800 kilometer bereik ik de plek waar deze mooie reis begon. De zon lacht ons als afsluiter nog even toe.

Ik kijk terug op een mooie en bijzondere motorvakantie. De Covid-19 Motorrit 2020. Een rondreis door Nederland zo dicht mogelijk tegen de grens.
Een reis waarvan vooral de eerste 5 dagen een feest en waar rijgenot waren. Maar zeker iedere dag mooie en fijne gesprekken en ontmoetingen met onbekenden. Waarvoor mijn dank. Ook bedank ik jullie als lezers van mijn blogs en de fijne reacties daarop. Want naast het dagelijks voor mijzelf vastleggen van mijn belevenissen, schreef ik ook om jullie te entertainen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Solo-Motorrit 2020 (Deel 6)

Route du Soleil en Zwarte vrijdag

En ik ben klaar voor wat de warmste dag van deze reis gaat worden. Het wordt de vuurdoop voor mijn nieuwe zwarte doorwaai schoenen. En om de outfit compleet te maken trek ik uiteraard ook mijn witte doorwaaipak aan.

Bij een korenveld dwalen mijn gedachten even af naar Frankrijk. Daar kun je ook van die velden tegenkomen die tot de horizon reiken.

Ondertussen doorkruis ik de Brabantse zandgronden met dennenbomen en kom ik op een akker iets tegen waarvan ik niet weet wat het is. 

 

 

 

 

 

 

De route van Stamprooy naar Luyksgestel is niet mooi. Ik kan er niets anders van maken. In tegenstelling tot het grootste gedeelte van de grenswegen die ik heb gereden is het hier druk. Alles en iedereen woont en werkt hier aan die laatste weg langs de Nederlandse grens.

Gelukkig stuit ik rond lunchtijd op Eetcafé De koperen leut. Tijd voor een cappuccino! En daarna de eerste uitsmijter van de week. Aan het tafeltje naast mij zijn Carla Maria en haar man Curt neergestreken. Zij zijn ook motards. Alleen niet vandaag. Want zij zijn op de elektrische fiets gekomen.


Wij raken in gesprek. Uiteraard zou ik bijna zeggen. We hebben het onder andere over mijn motorreis, motorbanden en sinds kort de in België verplichte motorkleding.
Lange mouwen en lange broekspijpen zijn inmiddels als verplichte kleding in de wet opgenomen. Curt grapt: rijden in je pyama is dus toegestaan zolang je maar handschoenen en hoge schoenen aan hebt 

Op een gegeven moment besluiten zij weer verder te gaan en klimmen op hun fiets. Even later komt de serveerster weer naar buiten en ziet dat zij vertrokken zijn zonder te betalen. Zij zegt dat Belgen gewend zijn om direct te betalen als zij een bestelling doen. Die komen zo terug. Ik ken mijn pappenheimers 😉.
Ik besluit hun drankjes te betalen. Het was een gezellig gesprek. En geen opzet. En de horeca heeft het al moeilijk genoeg. De serveerster zegt dat dat niet hoeft maar ik betaal toch.
Terwijl ik bezig ben om mijn oordoppen in te doen komen Carla Maria en Curt inderdaad weer aangefietst. Ik zeg: wat jullie komen doen is al geregeld 👍.
Curt heeft het over karma toen zij even verderop bedachten dat zij nog niet betaald hadden. En daarom snel waren teruggefietst. Zij willen hun schuld aan mij voldoen maar dat wil ik niet. Ik zeg dat ik iedere dag een blog schrijf en dat zij er vandaag in voorkomen! In dat geval willen zij met mij op de foto 😁.

 

 

 

 

Ik verlaat Brabant om door België de kortste weg naar Baarle-Nassau / Baarle-Hertog te nemen. Allemaal kleine Belgische enclaves in Nederland. Het is niet heel bijzonder en voor je het weet is het weer voorbij. Beiden 😜.

Ik duik België weer in waar ik bij een ijsverkoper 2 grote bollen ijs scoor.
De thermometer geeft inmiddels 41 graden aan.

RED ALERT.
PUSH RED BUTTON.
ABORT MISSION!

En ik besluit via de snelste route naar mijn eindbestemming te rijden. Bij het opdraaien van de A16 duik ik gelijk een file in. En dat is de 2e deja vue aan Frankrijk. Zwarte vrijdag! Behendig laveer ik de brede Kawa door de file.

Even later is mijn overnachtingsplaats bereikt. Om de dorst te lessen laat ik snel een goudgele pretcilinder van 500 cc naar binnen glijden....

 

 

 

 

 

 

Solo-Motorrit 2020 (Deel 5)

De koning te rijk

Na een heerlijk ontbijt start ik de Tomtom weer op. En weer dat rode scherm. Ik ga het wel beleven. Kort na vertrek doemt het eerste zandpad op. Ik ga er vandaag toch echt aan geloven. In de middeleeuwen hadden ze niet anders dan zandpaden. En ik jaag mijn 118 paarden over het pad. Een grote stofwolk dwarrelt achter ons op.

De weg van Bergen naar Hamert is het noemen waard. Zeker met de stijgende temperatuur is een beetje vaart welkom. 20 km slingeren op hogere snelheid. Het lijkt het Zwarte Woud wel 😁.

Een weg aan de grens heeft gelukkig een duidelijke naam. Dat voorkomt verwarring.
Behalve bij mij want ik heb er inmiddels al velen van gezien en bereden.

 

 

 

 

Bij een meertje en een drinkplaats voor dieren geniet ik even van de rust. Hoeveel dorstige paarden zouden hier het licht hebben zien uitgaan?

Ineens doemt de Abdijhof Trappisten op. Ik duik in de ho-ijzers want ik heb wel trek in een bakkie met Limburgse vlaai. Het is alsof een engeltje over je tong dingest. Met de zegeningen van de monniken vervolg ik mijn weg richting het zuiden.

Tijdens een volgend rust- en genietmoment besluit ik vanaf hier de smokkelroute naar het drielandenpunt in Vaals te nemen. De temperatuur blijft langzaam stijgen en ik heb eigenlijk geen zin in een verkleedpartij.
In 41 minuten jaag ik de Kawa op hoge snelheid, naar blijkt het hoogste punt van Nederland en een echt drielandenpunt.
Je zou denken dat zo'n attractie veel volk aantrekt maar dat was niet zo. Waarschijnlijk blijven de meeste mensen nog steeds thuis. Het kost mij dus geen moeite om op het drielandenpunt op de foto te gaan. Op de Kawa natuurlijk.

 

Ik start de motor om richting de eindbestemming van deze dag te rijden.
Het wordt het grootste feest van de dag!
Lezers van mijn eerdere reisblogs weten dat ik erg graag door de bergen rijd. Hoe smaller en hoger de bergweg, hoe groter het genot. Facebook wist mij vandaag nog te vertellen dat ik 2 jaar geleden Italië binnen reed om de Stelvio te doen 😉.
De weg van Vaals naar Mesch, de meest zuidelijke doorgaande weg van Nederland, lijkt wel afgekeken van Alpen-routes. Sluipdoor kruipdoor, omhoog omlaag en een flink aantal echte torenti's. Zal ik dit stuk nog een keertje op en neerrijden?

 

 

 

 

Dan bereik ik het eindpunt van deze dag.
Buitenplaats Vaeshartelt. In een ver verleden eigendom van koning Willem 2.
Ik ga hier eens rustig nagenieten van deze ook weer hele mooie dag.

 

Solo-Motorrit 2020 (Deel 4)

100 en 20 punten

Na een ontbijt met Rutte naast mij aan tafel werd het weer tijd om alles klaar te maken voor de rit van vandaag. Na het opstarten van de TomTom verscheen er een rood scherm met een waarschuwing. Ik dacht ik ga het wel zien en drukte op Ga door.
Daarna verscheen een melding dat de route eindigde met een tussenpunt. En de vraag of van het laatste punt het eindpunt gemaakt moest worden. Mijn wenkbrauwen gingen iets omhoog. Ik vond het goed en zag dat de route eerder eindigde dan het eindpunt dat ik voor ogen had. Maar oké. Misschien iets voor later vandaag. Eerst maar eens een stukje rijden.

En daar doemde een mul zandpad op. Daar was die melding in het rood dus voor. Ik besloot de gok niet te wagen. Ik heb al uren niemand gezien en stel dat het rubber bovenkomt. Heeft mijn telefoon hier dan wel bereik om contact te leggen met de buitenwereld? Zo maar een paar gedachten die in Schotland op zijn plaats zouden zijn. Toch rij ik een stukje om.

 

 

Onderweg ben ik in gedachten bezig met de vraag waarom de route niet compleet is?

En ineens gaat het licht aan. De route is vast meer dan 100 punten en dat is het maximum voor mijn TomTom.

Was het landschap in Friesland en Groningen vooral vlak met wijdse uitzichten, vanmorgen gaat de route voornamelijk door bossen en over door bomen beschutte wegen. Dus veel schaduw en dat is best lekker. Maar door het vele bochtenwerk ben ik mijn richtingsgevoel een beetje kwijt. Daarom schakel ik Google in om te zien waar ik ben. Een flink stuk links van Kazachstan. Ik zit dus goed.

Een nadeel van langs de grens rijden is dat je er weinig horeca tegenkomt. Na 3 uur sturen kan ik mijn geluk niet op als ik op een pannenkoekenrestaurantje stuit. Dat vraagt dus eerst om de nodige koffie. En daarna om een tosti met een koude cola.

Naar aanleiding van eerdere blogs over deze reis noemde Bruno mij een moderne Columbus. Nu was de sextant vast het gereedschap waar Columbus zijn route mee bepaalde. Ik laat mijn tablet contact maken met de WiFi van het restaurant en log in op mijn MRA. En jawel de route van vandaag is 149 punten. 49 teveel. Ik verwijder de reeds gereden punten en kom zo onder de honderd. En daarna pomp ik de nieuwe route richting mijn TomTom. Columbus zou zijn ogen uitkijken.

Gezien het oplopen van de temperatuur, het rustig verder tikken van de tijd en dat ik voor het donker binnen wil zijn skip ik nog 20 punten. Dat scheelt mij mooi een uur reistijd en er is niemand die dat merkt.

 

 

 

 

In Dinxperlo is een drielandenpunt van Nederland, Duitsland en Europa. De scheidslijn tussen die eerste 2 loopt midden over het kruispunt.

Het kwik tikt inmiddels de 30 graden aan en ik besluit mijzelf te trakteren op een ijsje. Even later rijd ik Lobith binnen om te zien wie daar ons land binnenkomt. Het is de rijn.

Als ik mijn weg vervolg zie ik ineens de 2e reden van het rode scherm van vanmorgen.
Deze route kan zo opgenomen worden in een rit van de HDC. Als ik het pontje verlaten heb leg ik de laatste kilometers van vandaag af over een nog door niemand ontdekte slingerende dijk. Dus nog even flink gas op die lolly. Als een tevreden mens bereik ik daarna mijn eindbestemming.

Solo-Motorrit 2020 (Deel 3)

Frühstück en verbindingsproblemen.

Het was met recht een vroeg ontbijt. In verband met de tijdssloten kon ik alleen nog om half 8 aan het ontbijt aanschuiven. Vandaag een keuzebuffet waar afstand tot elkaar niet zo'n grote rol meer speelt. Vast iets met groepsimmuniteit door wadwater.
Om 9 uur zeg ik de zeehonden gedag en stuur de Kawa de weg weer op. Schapen. Ik blijf het bijzondere beesten vinden. En waardeer hun inspanningen om de dijken in goede conditie te houden. Ondertussen maakt de groepsapp van het werk overuren. Collega's blijven elkaar bestoken met berichten dat zij geen verbinding met het netwerk kunnen maken. Ik besluit de groep te dempen. Mijn verbinding met de motor en de omgeving is namelijk helemaal prima.

Bij het doorkruisen van Fiemel, de plaatsnamen welke ik tegenkom blijven mij verbazen, zie ik dat de Duitsers hun batterij in 1945 hebben laten liggen. Slordig.

Ineens zie ik akkervelden welke omzoomd worden door de meest prachtige bloemen. De insecten en vlinders hebben het er maar druk mee om van bloem naar bloem te vliegen. En daarna valt mijn oog op "De schierste ploatsnoam". In gedachten vermoed ik dat gisteren de laatste inwoner is opgegeten. Snel geef ik weer een dot gas. Het einde van de ochtend nadert en ik begin wel trek te krijgen in een bakkie koffie.

In Drieborg parkeer ik de motor bij een restaurant en neem plaats op het terras. Het eerste bakkie smaakt naar een tweede. Achter mij, op voldoende afstand, zitten een paar Groningers. Zij verruilen de koffie voor het bier. De klok heeft tenslotte net 12 uur geslagen. Aan hun postuur te zien is dit vast een dagelijks ritueel. Verderop zie ik een geslotenverklaring. Behalve voor fietsers. Nou, ik rij ook op een fiets en volgens goed gebruik in een niet nader te noemen club, rij ik vrolijk verder.

Bij de vesting van Bourtange besluit ik op een mooi gelegen bankje mijn lunch te nuttigen. Na Emmer-Compascuum gaat de lol er snel even vanaf. De wethouder van openbare werken heeft vast een hekel aan motorrijders. Een 6 km lange weg van klinkertjes welke ergens in het midden van de vorige eeuw voor het laatst onderhoud heeft gehad. En daarna blijken mijn vrienden hun camera in Zwartemeer te hebben neergezet. Mijn kinderen weten wat dat voor hen betekent. Korter douchen dus! Maar eens kijken wie er eerder thuis aankomt. Ik of de fanmail van het CJIB.

Bij een sluisje over de grensrivier wandel ik even Duitsland in. De sluis blijkt ook sterk genoeg om een motor de oversteek te laten maken. Een Duits gekentekende Honda Deauville NT700V volgt mijn voorbeeld. De actie is vast motortype gerelateerd.

Ook op een dag als deze leer ik weer wat. Dit keer over de oliewinning in dit gedeelte van Nederland. Aan de andere kant van het riviertje doen ze het nog wel met ja knikkers. De buitentemperatuur tikt inmiddels de 27 graden aan. Maar in mijn witte outfit is het met alle klepjes open nog goed te doen. Ik geef mijn motor nog even de sporen over de mooie "laatste wegen voor de landsgrenzen". Overig verkeer is er nauwelijks. Want wie heeft hier nu iets te zoeken?

 

Uit ons foto-album

Texel-lunchpunt.jpg